بشادى بشد تا بدرگاه شاه
فرود آمد و بر گشادند راه
همى بود بر پیش او یک زمان
بدو گفت سالار نیکو گمان
که چندین چه باشى بپیشم بپاى
چه خواهى بگیتى چه آیدت راى
سپاه و در گنج من پیش تست
مرا سودمندى کم و بیش تست
کسى کو بزندان و بند منست
گشادنش درد و گزند منست
ز خشم و ز بند من آزاد گشت
ز بهر تو پیگار من باد گشت
ز بسیار و اندک چه باید بخواه
ز تیغ و ز مهر و ز تخت و کلاه
خود و سرکشان سوى ایران کشید
رخ از خون دیده شده ناپدید
چو یک نیم فرسنگ ببرید راه
رسید اندرو شاه توران سپاه
سپه دید با خود و تیغ و زره
سیاوش زده بر زره بر گره
بدل گفت گرسیوز این راست گفت
سخن زین نشانى که بود در نهفت
سیاوش بترسید از بیم جان
مگر گفت بدخواه گردد نهان
همى بنگرید این بدان آن بدین
که کینه نبدشان بدل پیش ازین
ز بیم سیاوش سواران جنگ
گرفتند آرام و هوش و درنگ
چه گفت آن خردمند بسیار هوش
که با اختر بد بمردى مکوش
چنین گفت زان پس بافراسیاب
که اى پر هنر شاه با جاه و آب
چنان بد که روزى زواره برفت
به نخچیر گوران خرامید تفت
یکى ترک تا باشدش رهنماى
به پیش اندر افگند و آمد بجاى
یکى بیشه دید اندران پهن دشت
که گفتى برو بر نشاید گذشت
ز بس بوى و بس رنگ و آب روان
همى نو شد از باد گفتى روان
پس آن ترک خیره زبان برگشاد
به پیش زواره همى کرد یاد
که نخچیرگاه سیاوش بد این
برین بود مهرش بتوران زمین
بدین جایگه شاد و خرّم بدى
جز ایدر همه جاى با غم بدى
زواره چو بشنید زو این سخن
برو تازه شد روزگار کهن
چو گفتار آن ترکش آمد بگوش
ز اسپ اندر افتاد و زو رفت هوش