دسته: نوذر

سوى شاه ترکان رسید آگهى

کزان نامداران جهان شد تهى‏

دلش گشت پر آتش از درد و غم

دو رخ را بخون جگر داد نم‏

بر آشفت و گفتا که نوذر کجاست

کزو ویسه خواهد همى کینه خواست‏

چه چاره است جز خون او ریختن

یکى کینه نو بر انگیختن‏

بدژخیم فرمود کو را کشان

ببر تا بیاموزد او سر فشان‏

سپهدار نوذر چو آگاه شد

بدانست کش روز کوتاه شد

و دیگر که از شهر ارمان شدند

بکینه سوى زابلستان شدند

شماساس کز پیش جیحون برفت

سوى سیستان روى بنهاد و تفت‏

خزروان ابا تیغ زن سى هزار

ز ترکان بزرگان خنجرگزار

برفتند بیدار تا هیرمند

ابا تیغ و با گرز و بخت بلند

ز بهر پدر زال با سوگ و درد

بگوراب اندر همى دخمه کرد

بشهر اندرون گرد مهراب بود

که روشن روان بود و بى‏خواب بود

چو بشنید نوذر که قارن برفت

دمان از پسش روى بنهاد و تفت‏

همى تاخت کز روز بد بگذرد

سپهرش مگر زیر پى نسپرد

چو افراسیاب آگهى یافت ز وى

که سوى بیابان نهادست روى‏

سپاه انجمن کرد و پویان برفت

چو شیر از پسش روى بنهاد و تفت‏

چو تنگ اندر آمد بر شهریار

همش تاختن دید و هم کارزار

بدان سان که آمد همى جست راه

که تا بر سر آرد سرى بى‏کلاه‏

ازان پس بیاسود لشکر دو روز

سه دیگر چو بفروخت گیتى فروز

نبد شاه را روزگار نبرد

ببیچارگى جنگ بایست کرد

ابا لشکر نوذر افراسیاب

چو دریاى جوشان بُد و رود آب‏

خروشیدن آمد ز پرده سراى

ابا ناله کوس و هندى دراى‏

بر آسود پس لشکر از هر دو روى

برفتند روز دوم جنگجوى‏

رده بر کشیدند ایرانیان

چنانچون بود ساز جنگ کیان‏

چو افراسیاب آن سپه را بدید

بزد کوس رویین و صف بر کشید

چنان شد ز گرد سواران جهان

که خورشید گفتى شد اندر نهان‏

دهاده بر آمد ز هر دو گروه

بیابان نبود ایچ پیدا ز کوه‏

بر انسان سپه بر هم آویختند

چو رود روان خون همى ریختند

سپیده چو از کوه سر بر کشید

طلایه بپیش دهستان رسید

میان دو لشکر دو فرسنگ بود

همه ساز و آرایش جنگ بود

یکى ترک بُد نام او بارمان

همى خفته را گفت بیدار مان‏

بیامد سپه را همى بنگرید

سراپرده شاه نوذر بدید

بشد نزد سالار توران سپاه

نشان داد از ان لشکر و بارگاه‏

و زان پس بسالار بیدار گفت

که ما را هنر چند باید نهفت‏

بدستورى شاه من شیروار

بجویم از ان انجمن کارزار

ببینند پیدا ز من دستبرد

جز از من کسى را نخوانند گرد

چنین گفت اغریرث هوشمند

که گر بارمان را رسد زین گزند

چو دشت از گیا گشت چون پرنیان

ببستند گردان توران میان‏

سپاهى بیامد ز ترکان و چین

هم از گرز داران خاور زمین‏

که آن را میان و کرانه نبود

همان بخت نوذر جوانه نبود

چو لشکر بنزدیک جیحون رسید

خبر نزد پور فریدون رسید

سپاه جهاندار بیرون شدند

ز کاخ همایون بهامون شدند

براه دهستان نهادند روى

سپهدارشان قارن رزم جوى‏

پس آنگه ز مرگ منوچهر شاه

بشد آگهى تا بتوران سپاه‏

ز نارفتن کار نوذر همان

یکایک بگفتند با بدگمان‏

چو بشنید سالار ترکان پشنگ

چنان خواست کاید بایران بجنگ‏

یکى یاد کرد از نیا زادشم

هم از تور بر زد یکى تیز دم‏

ز کار منوچهر و از لشکرش

ز گردان و سالار و از کشورش‏

همه نامداران کشورش را

بخواند و بزرگان لشکرش را

چو سوگ پدر شاه نوذر بداشت

ز کیوان کلاه کیى بر فراشت‏

بتخت منوچهر بر بار داد

بخواند انجمن را و دینار داد

برین بر نیامد بسى روزگار

که بیدادگر شد سر شهریار

ز گیتى بر آمد بهر جاى غو

جهان را کهن شد سر از شاه نو