سر مهتران زان سخن شد گران
بخفتند با درد کنداوران
چو از کوه خورشید سر برکشید
ز چشم مهان شاه شد ناپدید
ببودند ز آن جایگه شاه جوى
بریگ بیابان نهادند روى
ز خسرو ندیدند جایى نشان
ز ره بازگشتند چون بیهشان
همه تنگ دل گشته و تافته
سپرده زمین شاه نایافته
خروشان بدان چشمه باز آمدند
پر از غم دل و با گداز آمدند
بران آب هر کس که آمد فرود
همى داد شاه جهان را درود
فریبرز گفت آنچ خسرو بگفت
که با جان پاکش خرد باد جفت
بهشتم ز گردان ناماوران
بشد ساخته زنگه شاوران
که همرزمش از تخم او خواست بود
که از جنگ هرگز نه بر کاست بود
گرفتند هر دو عمود گران
چو او خواست با زنگه شاوران
بگشتند ز اندازه بیرون بجنگ
ز بس کوفتن گشت پیکار تنگ
فرو ماند اسبان جنگى ز تگ
که گفتى بتنشان نجنبید رگ
چو خورشید تابان ز گنبد بگشت
بکردار آهن بتفسید دشت
چنان تشنه گشتند کز جاى خویش
نجنبید و ننهاد کس پاى پیش
زبان بر گشادند یک با دگر
که اکنون ز گرمى بسوزد جگر
بباید بر آسود و دم بر زدن
پس آنگه سوى جنگ باز آمدن
چو زان روى جیحون شد افراسیاب
چو باد دمان تیز بگذاشت آب
بپیش سپاه قراخان رسید
همى گفت هر کس ز جنگ آنچ دید
سپهدار ترکان چه مایه گریست
بران هر کس که از تخمه او بزیست
ز بهر گرانمایه فرزند خویش
بزرگان و خویشان و پیوند خویش
خروشى بر آمد تو گفتى که ابر
همى خون چکاند ز چشم هژبر
همى بودش اندر بخارا درنگ
همى خواست کآیند شیران بجنگ
از آن پس چو گشت انجمن آنچ ماند
بزرگان برتر منش را بخواند
چو گشتند پر مایگان انجمن
ز لشکر هر آن کس که بد راى زن
چو آگاهى آمد بما چین و چین
ز ترکان و ز شاه ایران زمین
بپیچید فغفور و خاقان بدرد
ز تخت مهى هر کسى یاد کرد
و زان یاوریها پشیمان شدند
پر اندیشه دل سوى درمان شدند
همى گفت فغفور کافراسیاب
ازین پس نبیند بزرگى بخواب
ز لشکر فرستادن و خواسته
شود کار ما بىگمان کاسته
پشیمانى آمد همه بهر ما
کزین کار ویران شود شهر ما
ز چین و ختن هدیهها ساختند
بدان کار گنجى بپرداختند