رسیدن افراسیاب به گنگ‏ دژ

چو زان روى جیحون شد افراسیاب

چو باد دمان تیز بگذاشت آب‏

بپیش سپاه قراخان رسید

همى گفت هر کس ز جنگ آنچ دید

سپهدار ترکان چه مایه گریست

بران هر کس که از تخمه او بزیست‏

ز بهر گرانمایه فرزند خویش

بزرگان و خویشان و پیوند خویش‏

خروشى بر آمد تو گفتى که ابر

همى خون چکاند ز چشم هژبر

همى بودش اندر بخارا درنگ

همى خواست کآیند شیران بجنگ‏

از آن پس چو گشت انجمن آنچ ماند

بزرگان برتر منش را بخواند

چو گشتند پر مایگان انجمن

ز لشکر هر آن کس که بد راى زن‏

چو زان روى جیحون شد افراسیاب

چو باد دمان تیز بگذاشت آب‏

بپیش سپاه قراخان رسید

همى گفت هر کس ز جنگ آنچ دید

سپهدار ترکان چه مایه گریست

بران هر کس که از تخمه او بزیست‏

ز بهر گرانمایه فرزند خویش

بزرگان و خویشان و پیوند خویش‏

خروشى بر آمد تو گفتى که ابر

همى خون چکاند ز چشم هژبر

همى بودش اندر بخارا درنگ

همى خواست کآیند شیران بجنگ‏

از آن پس چو گشت انجمن آنچ ماند

بزرگان برتر منش را بخواند

چو گشتند پر مایگان انجمن

ز لشکر هر آن کس که بد راى زن‏

زبان برگشادند بر شهریار

چو بیچاره شدشان دل از کارزار

که از لشکر ما بزرگان که بود

گذشتند و زیشان دل ما شخود

همانا که از صد نماندست بیست

بران رفتگان بر بباید گریست‏

کنون ما دل از گنج و فرزند خویش

گسستیم چندى ز پیوند خویش‏

بدان روى جیحون یکى رزمگاه

بکردیم زان پس که فرمود شاه‏

ز بى‏دانشى آنچ آمد بروى

تو دانى که شاهى و ما چاره جوى‏

گر ایدونک روشن بود راى شاه

از ایدر بچاچ اندر آرد سپاه‏

چو کى‏خسرو آید بکین خواستن

بباید ترا لشکر آراستن‏

چو شاه اندرین کار فرمان برد

ز گلزرّیون نیز هم بگذرد

بباشد بآرام ببهشت گنگ

که هم جاى جنگست و جاى درنگ‏

برین بر نهادند یک سر سخن

کسى راى دیگر نیفگند بن‏

برفتند یک سر بگلزرّیون

همه دیده پر آب و دل پر ز خون‏

بگلزرّیون شاه توران سه روز

ببود و براسود با باز و یوز

برفتند زان جایگه سوى گنگ

بجایى نبودش فراوان درنگ‏

یکى جاى بود آن بسان بهشت

گلش مشک سارا بد و زرّ خشت‏

بدان جایگه شاد و خندان بخفت

تو گفتى که با ایمنى گشت جفت‏

سپه خواند از هر سوى بى‏کران

بزرگان گردنکش و مهتران‏

مى و گلشن و بانگ چنگ و رباب

گل و سنبل و رطل و افراسیاب‏

همى بود تا بر چه گردد جهان

بدین آشکارا چه دارد نهان‏