بهشتم ز گردان ناماوران
بشد ساخته زنگه شاوران
که همرزمش از تخم او خواست بود
که از جنگ هرگز نه بر کاست بود
گرفتند هر دو عمود گران
چو او خواست با زنگه شاوران
بگشتند ز اندازه بیرون بجنگ
ز بس کوفتن گشت پیکار تنگ
فرو ماند اسبان جنگى ز تگ
که گفتى بتنشان نجنبید رگ
چو خورشید تابان ز گنبد بگشت
بکردار آهن بتفسید دشت
چنان تشنه گشتند کز جاى خویش
نجنبید و ننهاد کس پاى پیش
زبان بر گشادند یک با دگر
که اکنون ز گرمى بسوزد جگر
بباید بر آسود و دم بر زدن
پس آنگه سوى جنگ باز آمدن
برون رفت گرگین نهم کینه خواه
ابا اندریمان ز توران سپاه
جهان دیده و کار کرده دو مرد
برفتند و جستند جاى نبرد
بنیزه بگشتند و بشکست پست
کمان بر گرفتند هر دو بدست
ببارید تیر از کمان سران
بروى اندر آورده کرگ اسپران
همى تیر بارید همچون تگرگ
بران اسپر کرگ و بر تُرک و ترگ
یکى تیر گرگین بزد بر سرش
که بر دوخت با ترگ رومى برش
بلرزید بر زین ز سختى سوار
یکى تیر دیگر بزد نامدار
هم آنگاه تُرک اندر آمد نگون
ز چشمش برون آمد از درد خون
دهم برته با کهرم تیغ زن
دو خونى و هر دو سر انجمن
همى آزمودند هر گونه جنگ
گرفتند پس تیغ هندى بچنگ
درفش همایون بدست اندرون
تو گفتى بجنبد که بیستون
یکایک بپیچید ازو برته روى
یکى تیغ زد بر سر و ترگ اوى
که تا سینه کهرم بدو نیم گشت
ز دشمن دل برته بىبیم گشت
فرود آمد از اسب و او را ببست
بران زین توزى و خود بر نشست
برآمد ببالا چو شرزه پلنگ
خروشان یکى تیغ هندى بچنگ
چو از روز نه ساعت اندر گذشت
ز ترکان نبد کس بر آن پهن دشت
کسى را کجا پروراند بناز
بر آید برو روزگار دراز
شبیخون کند گاه شادى بروى
همى خوارى و سختى آرد بروى
ز باد اندر آرد دهدمان بدم
همى داد خوانیم و پیدا ستم
بتورانیان بر بد آن جنگ شوم
بآوردگه کردن آهنگ شوم
چنان شد که پیران ز توران سپاه
سوارى ندید اندر آوردگاه
روانها گسسته ز تنشان بتیغ
جهان را تو گفتى نیامد دریغ
سپهدار ایران و توران دژم
فراز آمدند اندران کین بهم