دسته: اورمزد

بسى بر نیامد برین روزگار

که سرو سهى چون گل آمد ببار

چو نه ماه بگذشت بر ماه روى

یکى کودک آمد ببالاى اوى‏

تو گفتى که بازآمد اسفندیار

و گر نامدار اردشیر سوار

ورا نام شاپور کرد اورمزد

که سروى بد اندر میان فرزد

چنین تا بر آمد برین هفت سال

ببود اورمزد از جهان بى‏همال‏

ز هر کس نهانش همى داشتند

بجایى ببازیش نگذاشتند

بنخچیر شد هفت روز اردشیر

بشد نیز شاپور نخچیر گیر

نهان اور مزد از میان گروه

بیامد کز آموختن شد ستوه‏

سر گاه و دیهیم شاه اورمزد

بیارایم اکنون چو ماه اورمزد

ز شاهى برو هیچ تاوان نبود

ازان بد که عهدش فراوان نبود

چو بنشست شاه اورمزد بزرگ

بآبشخور آمد همى میش و گرگ‏

چنین گفت کاى نامور بخردان

جهان گشته و کاردیده ردان‏

بکوشیم تا نیکى آریم و داد

خنک آنک پند پدر کرد یاد

چو یزدان نیکى دهش نیکوى

بما داد و تاج سر خسروى‏

بنیکى کنم ویژه انبازتان

نخواهم که بى‏من بود رازتان‏

بدانید کان کو منى فش بود

بر مهتران سخت ناخوش بود

چو دانست کز مرگ نتوان گریخت

بسى آب خونین ز دیده بریخت‏

بگسترد فرش اندر ایوان خویش

بفرمود کامدش بهرام پیش‏

بدو گفت کاى پاک زاده پسر

بمردى و دانش بر آورده سر

بمن پادشاهى نهادست روى

که رنگ رخم کرد همرنگ موى‏

خم آورد بالاى سرو سهى

گل سرخ را داد رنگ بهى‏

چو روز تو آمد جهاندار باش

خردمند باش و بى‏آزار باش‏

نگر تا نپیچى سر از داد خواه

نبخشى ستمکارگان را گناه‏