کهن گشته این نامه باستان
ز گفتار و کردار آن راستان
همى نو کنم گفتهها زین سخن
ز گفتار بیدار مرد کهن
بود بیست شش بار بیور هزار
سخنهاى شایسته و غمگسار
نبیند کسى نامه پارسى
نوشته بابیات صد بار سى
اگر باز جویى درو بیست بد
همانا که کم باشد از پانصد
چنین شهریارى و بخشندهیى
بگیتى ز شاهان درخشندهیى
چنان بُد که یک روز پرویز شاه
همى آرزو کرد نخچیرگاه
بیاراست برسان شاهنشهان
که بودند ازو پیشتر در جهان
چو بالاى سیصد بزرّین ستام
ببردند با خسرو نیک نام
هزار و صد و شست خسرو پرست
پیاده همى رفت ژوپین بدست
هزار و چهل چوب و شمشیر داشت
که دیباى در بر زره زیر داشت
پس اندر بدى پانصد بازدار
هم از واشه و چرغ و شاهین کار
ازان پس برفتند سیصد سوار
پس بازداران با یوز دار
چو آگاهى آمد ز خسرو براه
بنزد بزرگان و نزد سپاه
که شیرین بمشکوى خسرو شدست
کهن بود کار جهان نو شدست
همه شهر زان کار غمگین شدند
پر اندیشه و درد و نفرین شدند
نرفتند نزدیک خسرو سه روز
چهارم چو بفروخت گیتى فروز
فرستاد خسرو مهان را بخواند
بگاه گرانمایگان بر نشاند
بدیشان چنین گفت کاین روز چند
ندیدم شما را شدم مستمند
بیازردم از بهر آزارتان
پر اندیشه گشتم ز تیمارتان
ازان پس فزون شد بزرگى شاه
که خورشید شد آن کجا بود ماه
همه روز با دخت قیصر بدى
همو بر شبستانش مهتر بدى
ز مریم همى بود شیرین بدرد
همیشه ز رشکش دو رخساره زرد
بفرجام شیرین ورا زهر داد
شد آن نامور دخت قیصر نژاد
ازان چاره آگه نبد هیچ کس
که او داشت آن راز تنها و بس
چو سالى بر آمد که مریم بمرد
شبستان زرّین بشیرین سپرد