چنین گفت پر مایه دهقان پیر
سخن هرچ زو بشنوى یاد گیر
که از نامداران با فرّ و داد
ز مردان جنگى بفرّ و نژاد
چو خاقان چینى نبود از مهان
گذشته ز کسرى بگرد جهان
همان تا لب رود جیحون ز چین
برو خواندندى بداد آفرین
سپهدار با لشکر و گنج و تاج
بگلزرّیون بود زان روى چاج
سخنهاى کسرى بگرد جهان
پراگنده شد در میان مهان
بمردى و دانایى و فرّهى
بزرگى و آیین شاهنشهى
ز درگاه طلخند بر شد خروش
ز لشکر همه کشور آمد بجوش
سپه را همه سوى دریا کشید
و زان پس سپاه گو آمد پدید
برابر فرود آمدند آن دو شاه
که بودند با یکدگر کینه خواه
بگرد اندرون کندهاى ساختند
چو شد ژرف آب اندر انداختند
دو لشکر برابر کشیدند صف
سواران همه بر لب آورده کف
بیاراست با میسره میمنه
کشیدند نزدیک دریا بنه
برین نیز بگذشت یک هفته روز
بهشتم چو بفروخت گیتى فروز
بیانداخت آن چادر لاژورد
بیاراست گیتى بدیباى زرد
شهنشاه بنشست با موبدان
جهان دیده و کار کرده ردان
سر موبد موبدان اردشیر
چو شاپور و چون یزدگرد دبیر
ستاره شناسان و جویندگان
خردمند و بیدار گویندگان
سراینده بوزرجمهر جوان
بیامد بر شاه نوشین روان
بدانندگان گفت شاه جهان
که با کیست این دانش اندر نهان