دسته: قرن

اکبر محمدی  فرزند مرحوم حسن در بیستم تیر ماه ۱۳۴۱ در روستای دامچه از توابع بخش جویم در خانواده ای فقیر دیده به جهان گشود . در چهار ماهگی از فیض حضور پدر محروم گردید  با مادر و برادران و خواهران خود میزیست

تحصیلات ابتدایی را در روستای خود به اتمام رساند و برای ادامه تحصیل راهی جویم شد . در سال ۱۳۶۴ به کسوت معلمی در آمد و در روستای های شرفویه و دامچه به آموزش کودکان پرداخت .

در مهر ماه ۱۳۶۹ برای هفت سال مدیر دبستان شهی ابراهیمی دامچه را عهده دار بود و در تابستان ۱۳۷۶ به سمت دهداری دهستان هرم و کاریان منصوب گردید . در سال ۱۳۷۸ به عضویت شورای اسلامی روستای دامچه در آمد .

 

 

 

 

 

هلا باغبان گل سرخ لاله                        که شد اشک دیده غذای تو مار

شبی گر جدا بودم از فیض رویت             سحر پر کشم در هوای تو مادر

بهشت برین زیر پایت نهفته                    رضا شد خدا بر رضای تو مادر

بهشت خدا بی تو ای نازنینم                   یقینا ندارد صفای تو مادر

وفا کردی ای عهد خود با خدایت            شود حافظ تو ، خدای تو مادر

تو الگو گرفتی ز ام الائمه                    بنازم حجاب و حیای تو مادر

تو راضیه هستی و مرضیه من             نشاید به گیتی جفای تو مادر

بسی گفته اند من دگر بار گویم             دل پر شکوهم سرای تو مادر

.

در روز شانزده هم خرداد ماه ۱۳۰۸ در تهران دیده به جهان گشود. او فرزند «تقی میرزا» از نوادگان رضاقلی میرزا، فرزند ارشد نادرشاه افشار بود.   تحصیلات مقدماتی را در شهر تهران در دبیرستان ایرانشهر گذراند و در سال ۱۳۲۸ برای تکمیل معلومات خود به فرانسه سفر کردو سه سال در آنجا اقامت کرد . در سال ۱۳۳۱ پس از دریافت لیسانس از دانشگاه سوربن پاریس در رشتهٔ زبان و ادبیات فرانسه به تهران بازگشت

پس از بازگشت به تهران در طی ۹ سال  – 1333 تا ۱۳۴۲ – چهار مجموعه خود به نامهای چشمها و دستها ف دختر جام ، شعر انگور ، سرمه خورشید و یک جلد برگزیده اشعار منتشر کرد .

ای آشنای من

برخیز و با بهار سفر کرده باز گرد

تا پر کنیم جام تهی از شراب را

وز خوشه های روشن انگورهای سبز

درخم بیفشریم می افتاب را

برخیز و با بهار سفر کرده باز گرد

تا چون شکوفه های پر افشان سیب ها

گلبرگ لب به بوسه خورشید واکنیم

وانگه چو باد صبح

در عطر بوته های بهاری شنا کنیم

برخیز و باز گرد

. نادر پور از سال ۱۳۳۷ به مدت چند سال در وزارت فرهنگ و هنر در مسئولیت‌های مختلف به کار مشغول بود. و در سال ۱۳۴۳ روانه ایتالیا شد و پس از آموختن زبان ایتالیایی بار دیگر به فرانسه رفت و پس از سه سال به ایران بازگشت . وی  در سال ۱۳۴۶ در کنار تعدادی از روشنفکران و نویسندگان مشهور در تاسیس کانون نویسندگان ایران نقش داشت و به عنوان یکی از اعضای اولین دوره هیات دبیران کانون انتخاب گردید

در سال ۱۳۵۰ نیز بار دیگر به فرانسه و ایتالیا سفر کرد و بعد از یک سال به میهن بازگشت . راه آورد این سفر ها کتاب هفت چهره از شاعران معاصر ایتالیا بود

در سال ۱۳۵۱ سمت سرپرستی گروه ادب  امروز را در سازمان رادیو و تلویزیون ملی ایران بر عهده گرفت

شعر نادرپور در ابتدای کار نوعی شعر غنایی چهارپاره است که توجه شاعر به خانلری و توللی را نشان میدهد  . دومجموعه چشم ها ئ دستها و دختر جام کارنامه جوانی شاعر است که با بیانی سالم و قوی و محتوایی سرشار از تخیلات رمانتیک کانند بیان عشق های از دست رفته است

پس از بازگشت از پاریس در سال ۱۳۳۱ نوعی تفاوت در محتوای شعر او نمایان میگرد که به توصیف کامجویی و کامیلبی از زن و زیبایی های اوست ولی دیری نمیپاید که دوباره به سبک خود باز میگردد

مجموعه‌ شعرها

چشم‌ها و دست‌ها (صفی‌علیشاه ۱۳۳۳)

دختر جام (نیل ۱۳۳۴)

شعر انگور (نیل ۱۳۳۷)

سرمهٔ خورشید (تهران ۱۳۳۹)

اشعار برگزیده (جیبی ۱۳۴۲)

برگزیدهٔ اشعار (بامداد ۱۳۴۹)

گیاه و سنگ نه، آتش (مروارید ۱۳۵۰)

از آسمان تا ریسمان (مروارید ۱۳۵۷)

شام بازپسین (مروارید ۱۳۵۷)

صبح دروغین (پاریس ۱۳۶۰)

خون و خاکستر (۱۳۶۷)

ترجمه‌ها

اشعار هوانس تومانیان

همراه با «گ خننس» «ر. بن» «ه‍. ا. سایه»/تهران/۱۳۴۸

هفت چهره از شاعران معاصر ایتالیا (همراه با جینالا بریولاکاروزو)

با همکاری بیژن اوشیدری و فرناندو کاروزو/کتابهای جیبی/۱۳۵۳

نادرپور پس از انقلاب اسلامی ۱۳۵۷، به آمریکا رفت و تا پایان عمر در این کشور به سر برد. وی سرانجام در روز جمعه ۲۹ بهمن ۱۳۷۸ در لس‌آنجلس درگذشت

.

ابو نصر فتح الله خان شیبانی در سال ۱۲۰۴ – ۱۲۴۱ هجری – از یک خانواده معروف کاشان برخاست . پدر او در دستگاه محمد شاه شغل استیفا داشت و در حکومت شعاع السلطنه در کاشان و همدان پیشکار بود .
ابو نصر فتح الله خان در جوانی به خدمت محمد شاه در آمده و منادم ناصرالدین میرزا ولیعهد شد و در مدح پدر و پسر مدح ها گفت . بعد از به تخت نشستن ناصرالدین شاه او را از دستگاه سلطنت دور کردند و نگذاشتند اشعار او به گوش شاه برسد .. تقریبا او تمام عمر را سفرها و سرگردانیها گذراند و هرگز روی ارامش را ندید . وسبب شد که روزگار خود را به درویشی و گوشه گیری بگذراند و اشعاری تاریک و سرشار از بدبینی بسراید . درویش و خرقه پوشی او از نوع دیگر است اشعار او آئینه تمام نمای فاجعه روح رنجور و دردناک بشری است و از مطالعه آنها می توان وضع نیکمردان و آزادگان  ایران را در آستانه دگرگونی ها دریافت
شیبانی از سخن وران فصیح و بلیغ قرن سیزدم است . ذئقی سرشار و طبعی توانا داشت .آنچه شعر وی را از دیگران متمایز میسازد مناعت طبع و بدبینی و یاس است که نسبت به اوضاع کشور دارد

 

شیبانی در سن ۶۵ سالگی و در سال  1269 – 1308 هجری  – بدرود حیات گفت

 

دادگر آسمان که داد بشر داد              داد که تا خاکیان رهند ز بیداد
گر ندد داد خلق ، دادگد خاک            دادگد آسمان بگیرد از او داد
داد ترا داد تا که داد دهی تو             گر ندهی داد ، داد از تو کند داد
گوش به فریاد دادخواه ده امروز       تات به فردا نکرد باید فریاد
داد ده و داد کن که دادگر کل          این گله انبیا به داد فرستاد
هرچه بنا . انبیا نهاده به گیتی         ز آب و گل  داد بیخ دارد و بنیاد
ملک اگر آباد شد ، به داد شد ایرا    گیتی بی آب داد کی شود آباد ؟

.