شعراقرن سیزده هجری - 1164 الی 1261 شمسی

زندگی نامه شیدای سنندجی

میرزا عبدالباقی فرزند میرزا محمد حسین از بزرگزادگان کردستان بود که آباء و اجدادش نسل بعد نسل در وزارت اشتغال داشتند وی مردی بسیار شیرین بیان و خوش صحبت بوده و انوع شعر انیکو می سورده است

درباره زندگانی او میرزا عبدالله سنندجی مولف تذکره حدیقه امان اللهی مینویسد :

بعد از آنکه سن او به چهل سال رسید سپاه افلاس و مسکنت بر سر او تاختن آورده بعلت وفور صدمات روزگار غدار که شیر مردان را از جاده دلیری منحرف و در بادیه حیرانی و سرگردانی معتکف می سازد گویا نقصی به احوالش روی داده نسبت خبط دماغ به او میزدند باز با نهایت پریشانی و اختلال اوضاع و احوال از گفتن شعر مضایقه نداشتند . از هر مقوله تخمینا دوهزار بیت اشعار دارد

شیدا در اواخر عمر بینایی خود را از دست داد و در سال ۱۲۰۷ -۱۲۴۴ هجری – چشم از جهان فرو بست

این دیده غمدیده از ان دو دیده                    غیر از ستم و جور و جفا هیچ ندیده

میل دل عاشق نه به حور است و نه جنت        از روز ازل خاک در دوست گزیده

مهرت زازل کرد به نام من مهجور                مستوفی دیوان قضا ثبت جریده

دودی که از وگاه سیه می شود آفاق              آهی است که شیدا ز دل زار کشیده

 

.

نمایش بیشتر

نوشته های مشابه

پاسخی بگذارید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *

همچنین ببینید

بستن