دسته: انوشیروان

پس آگاهى آمد ز فرفوریوس

بگفت آنچ آمد بقالینیوس‏

بقیصر چنین گفت کآمد سپاه

جهاندار کسرى ابا پیل و گاه‏

سپاهست چندانک دریا و کوه

همى گردد از گرد اسبان ستوه‏

بگردید قیصر ز گفتار خویش

بزرگان فرزانه را خواند پیش‏

ز نوشین روان شد دلش پر هراس

همى راى زد روز و شب در سه پاس‏

بدو گفت موبد که این راى نیست

که با رزم کسرى ترا پاى نیست‏

چو آگاهى آمد بخاقان چین

ز ایران و ز شاه ایران زمین‏

و زان شادمانى بفرزند اوى

شدن شاد و خرم بپیوند اوى‏

بپردخت سغد و سمرقند و چاج

بقچقار باشى فرستاد تاج‏

ازین شهرها چون برفت آن سپاه

همى مرزبانان فرستاد شاه‏

جهان شد پر از داد نوشین روان

بخفتند بر دشت پیر و جوان‏

یکایک همى خواندند آفرین

ز هر جاى بر شهریار زمین‏

همه دست برداشته بآسمان

که اى کردگار مکان و زمان‏

جهان را نمایش چو کردار نیست

نهانش جز از رنج و تیمار نیست‏

اگر تاج دارى اگر گرم و رنج

همان بگذرى زین سراى سپنج‏

بپیوستم این عهد نوشین روان

بپیروزى شهریار جوان‏

یکى نامه شهریاران بخوان

نگر تا که باشد چو نوشین روان‏

براى و بداد و ببزم و بجنگ

چو روزش سر آمد نبودش درنگ‏

تو اى پیر فرتوت بى‏توبه مرد

خرد گیر و ز بزم و شادى بگرد

جهان تازه شد چون قدح یافتى

روان را ز توبه تو برتافتى‏

اگر شاه دیدى و گر زیر دست

و گر پاک دل مرد یزدان پرست‏

چنان دان که چاره نباشد ز جفت

ز پوشیدن و خورد و جاى نهفت‏

اگر پارسا باشد و راى زن

یکى گنج باشد براگنده زن‏

بویژه که باشد ببالا بلند

فروهشته تا پاى مشکین کمند

خردمند و هشیار و با راى و شرم

سخن گفتنش خوب و آواى نرم‏

برین سان زنى داشت پر مایه شاه

ببالاى سرو و بدیدار ماه‏

بدین مسیحا بد این ماه روى

ز دیدار او شهر پر گفت و گوى‏

بتخت آمد از جایگاه نماز

ز گرگان برفتن گرفتند ساز

بر آمد خروشیدن گاو دم

ز درگاه آواز رویینه خم‏

سپه بر نشست و بنه بر نهاد

ز یزدان نیکى دهش کرد یاد

ز دینار و دیبا و تاج و کمر

ز گنج درم هم ز در و گهر

ز اسبان و پوشیده رویان و تاج

دگر مهد پیروزه و تخت عاج‏

نشستند بر زین پرستندگان

بت‏آراى و هر گونه‏اى بندگان‏

فرستاد یک سر سوى طیسفون

شبستان چینى بپیش اندرون‏

چنین گفت گوینده پارسى

که بگذشت سال از برش چار سى‏

که هر کس که بر دادگر دشمنست

نه مردم نژادست کآهرمنست‏

هم از نوش زاد آمد این داستان

که یاد آمد از گفته باستان‏

چو بشنید فرزند کسرى که تخت

بپردخت زان خسروانى درخت‏

در کاخ بگشاد فرزند شاه

برو انجمن شد فراوان سپاه‏

کسى کو ز بند خرد جسته بود

بزندان نوشین روان بسته بود

ز زندانها بندها برگرفت

همه شهر از و دست بر سر گرفت‏

چو کسرى بیامد بر تخت خویش

گرازان و انباز با بخت خویش‏

جهان چون بهشتى شد آراسته

ز داد و ز خوبى پر از خواسته‏

نشستند شاهان ز آویختن

بهر جاى بیداد و خون ریختن‏

جهان پر شد از فرّه ایزدى

ببستند گفتى دو دست از بدى‏

ندانست کس غارت و تاختن

دگر دست سوى بدى آختن‏

جهانى بفرمان شاه آمدند

ز کژّى و تارى براه آمدند