دسته: ساسانیان

سپیده چو بر زد سر از کوه بر

پدید آمد آن زرد رخشان سپر

سپهبد بیامد بایوان شاه

بکش کرده دست اندر آن بارگاه‏

بدو گفت من بى‏بهانه شدم

بفرّ تو تاج زمانه شدم‏

یکى آرزو خواهم از شهریار

که با من فرستد یکى استوار

که تا هر کسى کو نبرد آورد

سر دشمنى زیر گرد آورد

نویسد بنامه درون نام اوى

رونده شود در جهان کام اوى‏

چنین گفت هرمز که مهران دبیر

جوانست و گوینده و یادگیر

ازان پس گرانمایگان را بخواند

بسى رازها پیش ایشان براند

چو همدان گشسب و دبیر بزرگ

یلان سینه آن نامدار سترگ‏

چو بهرام گرد آن سیاوش نژاد

چو پیدا گشسب آن خردمند و راد

همى راى زد با چنین مهتران

که بودند شیران کنداوران‏

چنین گفت پس پهلوان سپاه

بدان لشکر تیز گم کرده راه‏

که اى نامداران گردن فراز

براى شما هر کسى را نیاز

ز ما مهتر آزرده شد بى‏گناه

چنین سر بپیچید ز آیین و راه‏

قلون بستد آن مهر و تازان چو غرو

بیامد ز شهر کشان تا بمرو

همى بود تا روز بهرام شد

که بهرام را آن نه پدرام شد

بخانه درون بود با یک رهى

نهاده برش نار و سیب و بهى‏

قلون رفت تنها بدرگاه اوى

بدربان چنین گفت کاى نامجوى‏

من از دخت خاقان فرستاده‏ام

نه جنگى کسى‏ام نه آزاده‏ام‏

یکى راز گفت آن زن پارسا

بدان تا بگویم بدین پادشا